Desde que a coñecín, aló polos primeiros anos 50 do século pasado, sempre sentín unha especial atracción pola aldea de Landoi -daquela integrante do concello de Ortigueira, hoxe en día do de Cariño- que ollaba de fronte a ría ortegalesa e se deitaba no espiñazo do monte da Aira do Lombo na súa maior parte cuberto por castiñeiros fantasmagóricos comesta a médula destes polo mal da tinta. Salgueiros, bidueiras, pinos e toxos, moitos toxos e fieitos, eran o manto de cubrición no que un bo número de animaliños menores atopaban acubillo.
Para completar esta idílica imaxe, ducias de pegas e corvos, merlos e paporroibos e un aprendiz de río de augas cacarexantes que formaba fonte e lavadoiro en Río

