Desde que a coñecín, aló polos primeiros anos 50 do século pasado, sempre sentín unha especial atracción pola aldea de Landoi -daquela integrante do concello de Ortigueira, hoxe en día do de Cariño- que ollaba de fronte a ría ortegalesa e se deitaba no espiñazo do monte da Aira do Lombo na súa maior parte cuberto por castiñeiros fantasmagóricos comesta a médula destes polo mal da tinta. Salgueiros, bidueiras, pinos e toxos, moitos toxos e fieitos, eran o manto de cubrición no que un bo número de animaliños menores atopaban acubillo.

Para completar esta idílica imaxe, ducias de pegas e corvos, merlos e paporroibos e un aprendiz de río de augas cacarexantes que formaba fonte e lavadoiro en Río

Seguir leyendo

A grandes trazos é o que queda daquel tenente coronel Antonio Tejero que purgou nunha cela galega boa parte da condena de trinta anos de reclusión imposta por un delito de rebelión militar consumado.

Este mércores, con 93 anos ás costas, Tejero Molina -coprotagonista do crebado golpe de Estado do 23 de febreiro de 1981- era unha outra vez nova, agora polo seu pasamento feito público por un dos fillos do ex garda civil.

Foi Tejero un dos símbolos da ultradereita máis nostálxica do franquismo e o último dos tres principais condenados polo fallido golpe de Estado vivo ata onte após o pasamento dos xenerais Miláns del Bosch (en 1997) e Alfonso Armada (en 2013). 

Aquel 23 de febreiro pola

Seguir leyendo

Primeiro foi o berberecho e a ameixa da praia do Testal, en Noia. E agora son as toneladas de mexillón que morre nas cordas de cría e engorde das bateas que, coma pantasmas, agardan na ría de Arousa o milagre que non chega: as chuvias e o exceso de auga doce mata, como se temía, o sector bivalvo das rías, especialmente a de Arousa.                 

A choiva das últimas semanas provoca un moi serio problema nos mexillóns de batea da ría arousana, un dos principais motores económicos para milleiros de persoas que, durante todo o ano sementan, encordan e limpan milleiros de toneladas deste bivalvo que, amáis se consumir en Galicia,

Seguir leyendo

Conxo, en Santiago de Compostela, tivo na súa pradaría vai 189 anos a satisfacción de poder acubillar os primeiros choros da muller que, máis tarde, sería quen de facer cunha estrela na fronte e un cantar no bico, que cada galego mirase cara a Casa da Matanza, en Padrón, para se sentir máis galego e levar, máis tarde, esa súa galeguidade herdada ao silencio maxestoso do Panteón de Galegos Ilustres onde os restos da galega de Compostela repousan cabo dos de Castelao, Alfredo Brañas, Ramón Cabanillas, Francisco Asorey e Domingo Fontán. 

Rosalía, sempre tan apegada ao Sar e as campás de Bastabales, é un gromo máis da pedra que ecoa en San Domingos de Bonaval no val do Sar, unha negra

Seguir leyendo