León XIV, o papa de Roma, remata hoxe a súa estadía española na illa de Tenerife, após vivir en Gran Canaria a dor que corroe o corazón de milleiros de migrantes que levaron a súa negritude a unha terra seca de tanto migrar a suramérica.

Arguineguín como porto de entrada e vía de saída para un papa, mi niño, que sentiu o timple majorero na oración aos mortos atlánticos, aqueles que xunto aos do Mediterráneo carecen de lápida identificativa. Santana dixo adeus cos seus silbos a un Roque ergueito na terra queimada dos volcáns que rezuman cinsa de vida na terra do silencio. 

León XIV trouxo e leva emocións, bendiciu nenos e escoitou verdades coma pans de peso nas que

Seguir leyendo

Dicir “os españois primeiro” é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se reabren uns dereitos que no franquismo só correspondían aos máis achegados ás teses de aqueles que repartían os privilexios que, en España, non estaban ao alcance de todos malia seren recursos públicos: vivenda, axudas sociais, prestacións, traballo.. materias que, no ideario de determinados partidos políticos con representación parlamentaria actual, corresponden aos nacionais. Porque estes van diante.                           Sen embargo, España reclamou para os seus nacionais migrantes

Seguir leyendo

Formarse é a resposta axeitada á indiscutida carencia de información que a todos nos afecta na sociedade actual. E digo carencia de información cando moi posiblemente debera dicir desinformación (que semella ser o mesmo e, no meu criterio particular, só teñen un parecido) á vista do que acontece acotío especialmente en áreas tan convulsas como son (entre outras) a política, a xustiza e a comunicación.

Son estes os tres paus da baralla informativa que tanto se necesita -ou coido que precisamos- neste país que soubo coma poucos deixar atrás os moi duros tempos da ditadura franquista e que, en só un par de lexislaturas, botamos por terra após ter acadado algo que, aparentemente, gañamos cada día mantendo unha conduta

Seguir leyendo