Desde patrullas neofascistas al Núcleo Nacional, pasando por Vox, Alianza Catalana y otros grupos políticos, a España que afronta as elecciones xerais do vindeiro mes de diciembre vai por uns vieiros que otros españoles de antano percorreron para ir parar a una guerra civil que hoy en día, sen vivila directamente, moitos da miña xeración y posteriores pagamos a un moi alto precio. E, queiras que non, por moito que tentes non facer semellanzas mentalis e desbotes tal posibilidade de repetición, ver escenas que nos retrotraen a aquelas outras lévante a cavilar nas consecuencias de tanto insulto, tanto enfrentamiento directo e indirecto na rúa e nos organismos oficiais como poden ser as Cortes ou os parlamentos autonómicos dos que os españoles nos dotamos grazas a una Constitución aprobada pola inmensa maioría dos cidadáns.
Tanto avisar desde a dereita da ruptura de España polos nacionalismos eo comunismo conduciunos directamente á ruptura de un sentimiento unitario logrado após a morte de Franco grazas á ilusión de sermos un por mí distinto que fose o noso pensar colectivo. Chegamos a cantar ao unísono con “Jarcha” aquella inesquecible expresión dun desexo que fixemos realidade (por pocos años, desgraciadamente) con “Liberdade sen ira”; con Manuel Fraga Iribarne y Santiago Carrillo compartindo no Congreso dos Diputados afáns de entendemento polo ben de 40 millones de españoles; co labor conxunto da sociedade para superar os efectos do golpe de Estado protagonizado polo garda civil Antonio Tejero ou as desavinzas en partidos gobernantes coma o PSOE ou o PP das que non nos damos recuperar.
Mais no tempo actual resulta tan preocupante ou máis que sexa a xuventude a que se bote á rúa brazo en alto, con bandeiras e cánticos fascistas polo simple feito de non permitir -como facía a policía franquista- un acto de protesta que outros xoves realizan na Porta do Sol madrileña en apoio a unha muller de 87 años desafiuzada do piso que habitaba na capital de España e que finou una semana pasada.
Todo este panorama, previo a unas elecciones convocadas pola única persona con potestade para facelo: el presidente do Goberno.