Teño a sorte de que os lectores non precisan de tradutores para poderen entender o que un, mal que ben, escribe. E teño a sorte tamén, de escribir nunha língua, a galega, na que dona Isabel Ayuso, presidenta da Comunidade de Madrid, nunca me lerá. Porque a señora Ayuso négase agora -antes non pensaba o mesmo- a que sexa unha realidade a España que recoñece a coexistencia do  bilingüismo nas comunidades autónomas que teñen -e temos os seus habitantes- a enorme sorte de falar dous idiomas: o de seu (galego, eúscaro e catalán) e o castelán (ou castellano). Ela, a presidenta Ayuso, o perde porque, tempo atrás, opinaba que “el bilingüismo me parece una gran riqueza, pero no en

Seguir leyendo

Ao remate da década dos oitenta (1989), os galegos comezamos a vivir a experiencia de dispor dunha asistencia sanitaria de seu, unha asistencia pública consecuencia da transferencia do Estado á Xunta de Galicia das competencias a esta comunidade autónoma do Servizo Galego de Saúde (SERGAS). Grazas a esta transferencia, os galegos dispoñemos dunha rede (insuficiente) de asistentes sanitarios dirixidos (mal que ben) pola Consellería de Sanidade e con centros médicos distribuidos con máis ou menos fortuna por todo o territorio da comunidade autónoma: o Clínico Universitario, o provincial de Conxo, o Gil Casares, o Psiquiátrico de Conxo e o Hospital do Barbanza, todos eles integrados no Complexo Hospitalario Universitario de Santiago, e 75 centros de atención primaria e 18

Seguir leyendo