O lume foi implacable este verán con Galicia. Nunca tanto queimou en tan poucos días e nunca ata o de agora arrasara o lume tantos sentimentos. Nunca arderan a eito casas, aldeas, leiras e montes.
Non, nunca a sinfonía do lume soara tan tráxica na verde terra dos mil ríos á que cantou o Rivas desde o papel convertido en partitura con clave de Sol. E a “música do lume” por primeira vez cheirou a traxedia neroniana en Chandrexa de Queixa, en Larouco, en Oimbra, en Xinzo, ecoando nos cavorcos abandonados polas arroiadas un día, plenas de troitas brincadeiras e hoxe sombrizo paraxe enfermo e carente da viveza necesaria polos medos renacidos, herdados daqueles outros provocados polos contrabandistas para que